Sunday, January 17, 2010

അനാഥ!

കരിഞ്ഞുപോയ വയലിന്നിപ്പുറം
അരിയിടാത്ത കലത്തില്‍
തിളച്ചുമറിയുന്ന ജലം തൂവി
അടുപ്പിലെ തീയണഞ്ഞനാള്‍
മാവിന്‍ചില്ലയില്‍ ഊയലാടിയ
അച്ഛന്റെ തുറിച്ച മിഴികളില്‍
അനാഥമാകുന്ന വീടിന്നപ്പുറം
വായ്പകളുടെ ഗണിതം!

കായകളരച്ചുചേര്‍ത്ത കാപ്പി
വിയര്‍പ്പായി ശരീരം പുറന്തള്ളവേ
ചോരയൊഴുകിയ അമ്മയുടെ
ചുണ്ടിലും പുഞ്ചിരിയുടെ മൌനം!

ഇരുട്ടിന്‍ നഖക്ഷതങ്ങളില്‍ പൊടിഞ്ഞ
നൊമ്പരമഷി പുരണ്ട വര്‍ത്തമാനചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്
അമ്മയുടെ പുഞ്ചിരിയുടെ ആര്‍ദ്രതയോ
അച്ഛന്റെ മിഴികളിലെ ഭീതിയോ?

ഇവിടെയെന്‍ ഏകാന്തമുറിയില്‍
മരണത്തിനും ഭയമത്രെ,യെത്തിനോക്കാന്‍!
മരിയ്ക്കാന്‍ കാരണം‍ തേടുന്നവരേ,
എന്നെ സ്വന്തമായെടുത്തുകൊള്‍ക!

24 comments:

തേജസ്വിനി said...

മരിയ്ക്കാന്‍ കാരണം‍ തേടുന്നവരേ,
എന്നെ സ്വന്തമായെടുത്തുകൊള്‍ക!

ചില ശിഥിലചിത്രങ്ങള്‍....എപ്പോഴൊക്കെയോ മനസ്സില്‍ കയറിയ ചില പത്രക്കുറിപ്പുകള്‍...

ഏ.ആര്‍. നജീം said...

ഈ കവിതയ്ക്കൊരു കമന്റ് എഴുതാന്‍ ഇതു വായിച്ചു കഴിഞ്ഞും ചില നിമിഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നു..

കവിതയെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായത്തെക്കാള്‍ ഈ വരികള്‍ ശരിക്കും ഹൃദയത്തില്‍ തൊട്ടു.. കാരണം

അവധി നാട്ടില്‍ പോയ സമയത്ത് അയല്‍ വീട്ടിലെ ഒരു സുഹൃത്ത് മരണപെട്ടിരുന്നു

അവന്റെ രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കരച്ചിലിനിടെ പറഞ്ഞത് അന്നും ഇന്നും മനസ്സില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. "ഞങ്ങള്‍ക്ക് കയറിക്കിടക്കാന്‍ ഒരു വീടുപോലും തരാതെ എന്തിനാ അച്ഛാ പോയതെന്ന്.."

ഇത്തരം എത്രയോ അച്ഛന്മാര്‍ ഇന്നും നമ്മുക്കിടയില്‍

ഇപ്പോ അവരെ ഓര്‍ത്തു പൊയീ..

അത്ര ഹൃദ്യമായി ഒഴുക്കോടെ ഈ കവിത ആസ്വദിച്ചുട്ടോ,,


അഭിനന്ദനങ്ങള്‍

anupama said...

Dear Tej,
Good Morning!
very touching lines.but right now I need very cheerful words.Try to translate Aji's poem and he can write yours in English.
Leaving here and coming to Guruvayoor to attend Achu's marriage.
Be happy and be in high spirits.
Wishing you a wonderful Sunday,
Sasneham,
Anu

പള്ളിക്കരയില്‍ said...

വിഷാദാര്‍ദ്രം......

അച്ചൂസ് said...

എന്നാലും മരണമെന്ന പുറം തോടിനുള്ളില്‍ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കാന്‍ വയ്യല്ലേ? വരികള്‍ ഹ്രുദ്യം..!

വല്യമ്മായി said...

:(

റ്റോംസ് കോനുമഠം said...

ഇരുട്ടിന്‍ നഖക്ഷതങ്ങളില്‍ പൊടിഞ്ഞ
നൊമ്പരമഷി പുരണ്ട വര്‍ത്തമാനചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്
അമ്മയുടെ പുഞ്ചിരിയുടെ ആര്‍ദ്രതയോ
അച്ഛന്റെ മിഴികളിലെ ഭീതിയോ?

ജീവി കരിവെള്ളൂര്‍ said...

നന്നായിട്ടുണ്ട്‌ .....

ജീവിതം ജീവിച്ചുതീര്‍ക്കുക തന്നെ!!
മരണത്തെ സ്വയം വരിക്കാതെ മരണം വരിക്കുന്നതിനായ്‌ കാത്തിരിക്കാം

വാഴക്കോടന്‍ ‍// vazhakodan said...

ഇവിടെയെന്‍ ഏകാന്തമുറിയില്‍
മരണത്തിനും ഭയമത്രെ,യെത്തിനോക്കാന്‍!
മരിയ്ക്കാന്‍ കാരണം‍ തേടുന്നവരേ,
എന്നെ സ്വന്തമായെടുത്തുകൊള്‍ക!

അഭിനന്ദനങ്ങള്‍!!

Sirjan said...

njaan ninneyorkkunnu..
iniyilla vedana...
en vedana nin munnil thulom parimitham..

niminnair said...

ഹൃദയത്തില്‍ തൊട്ട വരികള്‍ ....എങ്കിലും മുന്‍പേ ചോദിച്ച സംശയം ബാക്കി ..... മരിക്കാന്‍ കാരണം തേടുന്നവര്‍?? ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാനായി മാത്രം?? ഈ സങ്കല്പങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരു മോചനമില്ലേ ??

sijisurendren said...

തേജാ... താന്‍ കടം വീട്ടി.... ഈ ബ്ലോഗ് തുറക്കുന്പോള്‍ ഇതുതന്നെയാണ് പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്നത് ചിന്തകളില്‍ കൊണ്ടുകോറുന്ന ചില വരകള്‍... മറക്കാന്‍ കഴിയാതെ അലട്ടുന്ന ചില ബിംബങ്ങള്‍
നന്നായിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ....

§ Ss § said...

ഇവിടെയെന്‍ ഏകാന്തമുറിയില്‍
മരണത്തിനും ഭയമത്രെ,യെത്തിനോക്കാന്‍!
മരിയ്ക്കാന്‍ കാരണം‍ തേടുന്നവരേ,
എന്നെ സ്വന്തമായെടുത്തുകൊള്‍ക!

മരണവും അനാഥത്വവും............
നല്ല രചനയും അവതരണവും ...... വാക്കുകള്‍ക്കപ്പുറം...
അഭിനന്ദങ്ങള്‍.........

Sukanya said...

"അനാഥമാകുന്ന വീടിന്നപ്പുറം വായ്പകളുടെ ഗണിതം! "
വളരെ വളരെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന കവിത.

തേജസ്വിനി said...

nandi ellaa suhruthukkalkkum....

സോണ ജി said...

'അനാഥ ' - എന്ന താങ്കളുടെ സമകാലിക വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ വിഷാദഛായയുള്ള കവിത ചിത്രം വായിച്ചു. ദു:ഖവും , അതേ സമയം ഭാവനയും ഇഴ ചേരുന്ന കാഴ്ച ഒരേ സമയം വായനക്കാരനു്‌ ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയും .. ഒന്നെങ്കില്‍ സ്വാനുഭവമാവാം , അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരുനുഭവം കണ്ട ,കേട്ട പ്രചോദനത്തില്‍ നിന്നും ഉള്‍കൊണ്ട സര്‍ഗവേദനയാല്‍ കോറിയാതാവാം !
എന്തായാലും വായനക്കാരനെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ കവയിത്രി വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട്..
ആദ്യത്തെ എട്ട് വരികളില്‍ സമകാലിക കേരളത്തിന്റെ വിഷാദ മുഖം ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയും..പല വിധ കാരണങ്ങളാള്‍ കട കെണിയിലകപ്പെട്ട് അവസാനം ജീവിതം ഒരു മുഴം കയറില്‍ കവിത പോലെ തൂങ്ങിയാടുന്ന കാഴ്ച പത്രതാളുകളിലൂടെ വായിച്ചിട്ടുണ്ട് നാമെല്ലാം ..
ഒരു മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ച് പ്രധാനപ്പെട്ട സംഗതികളാണ്.ആഹാരം , വസ്ത്രം , പാര്‍പ്പിടം എന്നിവ.വയല്‍ എന്നത് അന്നദാതാവ് ആകുന്നു..കരിഞ്ഞുപോയ വയലിന്നിപ്പുറമുള്ള ദേഹമാകുന്ന കലത്തില്‍ അരിയില്ലാതെ സങ്കട സലിലം തൂവുമ്പോള്‍ അടുപ്പിലെ വഹ്നി അണയുന്നു കൂട്ടരേ..ക്ഷിപ്രം ,മാവിന്‍ ചില്ലയില്‍ അച്ഛനെന്ന സമസ്യ കവിതപോലെ തുറിച്ച കണ്ണുമായി ഊയലാടുന്നു..വായനക്കാരനെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തികൊണ്ട്..ആ കണ്‍പോള ചുഴികളില്‍ വീട്ടാ കടത്തിന്റെ ഗണിത പട്ടിക ഓളാമടിക്കുന്ന കാഴ്ച ഏത് വായനക്കാരെനേയും സങ്കടത്തിലാഴ്ത്തും തീര്‍ച്ച.
ഒടുവില്‍ ,
നൊമ്പര മഷി പുരണ്ട വര്‍ത്തമാന ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് അമ്മയുടെ ശോണിമ പുരണ്ട ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരിയുടെ മൌനത്തോടും , അച്ഛന്റെ കണ്ണൂകളിലെ ഭീതിയുമായി സാരൂപ്യപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് കവയിത്രി വായനക്കാര്‍ക്ക് നേരെ ഒരു തീ കൊള്ളി വലിച്ചെറിയുന്നുണ്ട്..ഞാനെന്ന ഒറ്റ തടിയാകുന്ന ഏകാന്ത മുറിയില്‍ എത്തി നോക്കാന്‍ മരണത്തിനു ഭയമെന്നു പറയുന്നതിനോടൊപ്പം മരിക്കാന്‍ നിദാനം തേടുന്നവരെ എന്നെ സ്വന്തമാക്കാന്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു...

Vinodkumar Thallasseri said...

തേജസ്വിനി, കവിത നന്നായിരിക്കുന്നു. തേജസ്വിനി എന്തെഴുതിയാലും അതില്‍ മരണത്തിണ്റ്റെ ഒരെത്തിനോട്ടം. പക്ഷെ, മരണമെന്ന ഒബ്സെഷനില്‍ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കേണ്ടതല്ലെ?

പാലക്കുഴി said...

ഇവിടെയെന്‍ ഏകാന്തമുറിയില്‍
മരണത്തിനും ഭയമത്രെ,യെത്തിനോക്കാന്‍!
മരിയ്ക്കാന്‍ കാരണം‍ തേടുന്നവരേ,
എന്നെ സ്വന്തമായെടുത്തുകൊള്‍ക
മന;സ്സിൽ തട്ടിയവരികൾ

അജയ്‌ ശ്രീശാന്ത്‌.. said...

"മാവിന്‍ചില്ലയില്‍ ഊയലാടിയ
അച്ഛന്റെ തുറിച്ച മിഴികളില്‍
അനാഥമാകുന്ന വീടിന്നപ്പുറം
വായ്പകളുടെ ഗണിതം!

കായകളരച്ചുചേര്‍ത്ത കാപ്പി
വിയര്‍പ്പായി ശരീരം പുറന്തള്ളവേ
ചോരയൊഴുകിയ അമ്മയുടെ
ചുണ്ടിലും പുഞ്ചിരിയുടെ മൌനം!"

നന്നായിട്ടുണ്ട്‌ .....വരികള്‍
അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ ..തേജസ്വിനി

Gopakumar V S (ഗോപന്‍ ) said...

"....അച്ഛന്റെ തുറിച്ച മിഴികളില്‍
അനാഥമാകുന്ന വീടിന്നപ്പുറം
വായ്പകളുടെ ഗണിതം!..."

വളരെ ഹൃദയസ്പർശിയായിരിക്കുന്നു...

നന്ദി, ആശംസകൾ...

ഹംസ said...

നല്ല വരികള്‍.

ആശംസകള്‍

Anonymous said...

ur mind is urs.............!! & urs only!!

its easy to say......... but i have learned my lesson......!! maybe dats y i tell u!!

b strong!! NOTHING CAN TOUCH YOU!

തേജസ്വിനി said...

നന്ദി, എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും.

thadiyan said...

nice lines.........